"Emigranci" (1974) to jeden z najważniejszych polskich dramatów. Dwaj Polacy zamieszkują wspólnie suterenę, w nieznanym mieście Europy Zachodniej. Wyobcowany intelektualista, który wybrał emigrację, pośrednio z powodów politycznych, ( jego ojciec był wysoko postawionym urzędnikiem państwowym), oraz "chłoporobotnik" , który wyjechał wyłącznie w celach zarobkowych. Skazani są na własne towarzystwo, a ich symbioza polega na wzajemnym uzależnieniu: "Chłoporobotnik" wykorzystuje intelektualistę materialnie, ten natomiast twierdzi, że wykorzystuje towarzysza pod kątem studiów nad niewolniczą mentalnością swych rodaków. Intelektualista, sam sfrustrowany i bezwolny, z wyższością odnosi się do przedstawiciela niższej klasy, dorobkiewicza, którego jedynym celem w życiu jest poprawa własnego bytu. W tych warunkach obustronne konflikty i antagonizmy nabierają wyjątkowej ostrości. W szerszym ujęciu konfrontacja pomiędzy bohaterami, dotyka jednego z ważniejszych problemów w Polsce - rozdźwięku między inteligencją i robotnikami. W finale dokonuje się synteza wartości obu grup społecznych, zwiastująca przełamanie powstałych barier.